Herkenning alom bij ‘Het Verlies van Viviane’

Humoristisch en speels toneelstuk over plasklachten

Amstelveen dinsdag 16 februari 2010 – Het Verlies van Viviane. De titel doet vermoeden dat het om een droevig verhaal gaat over rouwverwerking. Niets is minder waar: het is een komisch drama over plasklachten. Viviane heeft urineverlies en dat beïnvloedt haar hele leven. Gedurende de voorstelling vertelt ze haar verhaal: ze durft er nu tenminste over te praten! Een taboedoorbrekende eenakter. Het toneelstuk werd in een bijna volle kleine zaal van de Amstelveense schouwburg opgevoerd en mede mogelijk gemaakt door het Ziekenhuis Amstelland en de firma Astellas.

De actrice, Karin Jacobs, is Belgisch en dat maakt deze voorstelling eigenlijk nog leuker. En voor velen heel herkenbaar. Tijdens de voorstelling werd er regelmatig in het publiek gefluisterd: ‘inderdaad’, ‘precies’ en ‘ja, zo gaat dat’.

Het verlies van Viviane heeft een grotere betekenis dan alleen urineverlies: Viviane vertelt op humoristische wijze wat ze eigenlijk allemaal heeft verloren door het feit dat ze incontinent is en daar helemaal niet over durfde te praten. Ze verloor haar man, haar zelfvertrouwen, haar vriendinnen. En toen ze eindelijk naar een arts durfde om hierover de praten… werd ze eerst weer teruggeworpen. Maar: eind goed al goed.

Door de setting in de kleine zaal was er ook de nodige interactie met het publiek. De herkenning bereikte soms ook Viviane die dan aangenaam verrast reageerde. Met name haar grote ‘sjakos’ met de nodige materialen om te zorgen dat ongelukjes niet te zien zouden zijn, zorgde voor hilarische momenten.

Na de voorstelling waren er artsen en verpleegkundigen beschikbaar waar mensen met hun vragen terecht konden. Hier werd veelvuldig gebruik van gemaakt.

En op het toilet werd er opeens heel open gesproken over plasklachten: ‘hoe vaak moet jij dan per dag?’ ‘En ’s nachts moet ik ook wel drie keer opstaan.’ Jazeker … taboedoorbrekend!